நிச்சயமாக, பௌத்தக் கோவில்களின் இந்தியாவிலிருந்து சீனாவுக்கான பயணத்தைப் பற்றிய எளிமையான தமிழ் கட்டுரை இங்கே:
இந்தியா முதல் சீனா வரை: பௌத்தக் கோவில்களின் பயணம்
பௌத்தம், இந்தியாவின் புனித மண்ணில் பிறந்த ஒரு உன்னதமான மதம். துறவி சித்தார்த்த கௌதமரால் தொடங்கப்பட்ட இந்த ஞான மார்க்கம், வெறும் ஒரு மதமாக மட்டும் அல்லாமல், ஒரு மகத்தான கலாச்சாரப் பரிமாற்றத்திற்கும் வழிவகுத்தது. குறிப்பாக, இந்தியாவிலிருந்து சீனாவுக்கு பௌத்தம் மேற்கொண்ட பயணம், மதக் கருத்துக்களுடன் கலை, கட்டிடக்கலை மற்றும் வாழ்க்கை முறைகளிலும் பெரும் மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்தது. இந்தக் கட்டுரை, அந்த நெடிய பயணத்தையும், அங்குள்ள பௌத்தக் கோயில்கள் எவ்வாறு உருமாறி வளர்ந்தன என்பதையும் ஆராய்கிறது.
இந்தியாவில் பௌத்தத்தின் பிறப்பு மற்றும் வளர்ச்சி
பௌத்தம் கி.மு. 6 ஆம் நூற்றாண்டில் இந்தியாவில் பிறந்தது. சக்கரவர்த்தி அசோகரின் காலத்தில் (கி.மு. 3 ஆம் நூற்றாண்டு), பௌத்தம் இந்தியாவின் பல பகுதிகளுக்கும், அண்டை நாடுகளுக்கும் பரவியது. அப்போது, புத்தரின் புனிதப் பொருட்களைக் கொண்ட அரைக்கோள வடிவக் குவிமாடங்களான ஸ்தூபிகள் (தூபிகள்) மற்றும் பிரார்த்தனை மண்டபங்களான சைத்தியங்கள் ஆகியவை பௌத்தக் கட்டிடக்கலையின் முக்கிய வடிவங்களாக இருந்தன. இவை எளிமையான முறையில் கட்டப்பட்டு, பௌத்த மதத்தைப் பின்பற்றுவோரின் வழிபாட்டுத் தலங்களாக விளங்கின.
பட்டுப்பாதை வழியாக சீனாவுக்குப் பயணம்
கி.மு. 1 ஆம் நூற்றாண்டுகளில், பௌத்த மத போதனைகளும், கலை வடிவங்களும் மத்திய ஆசியா வழியாக சீனாவுக்குப் பயணிக்கத் தொடங்கின. புகழ்பெற்ற பட்டுப்பாதை (பட்டுப்பாதை) இந்த கலாச்சாரப் பரிமாற்றத்திற்கு முக்கியப் பாலமாக அமைந்தது. இந்திய மற்றும் மத்திய ஆசியத் துறவிகள், வணிகர்கள் எனப் பலரும் இந்த மதத்தைப் பரப்பும் தூதுவர்களாகச் செயல்பட்டனர்.
முதலில் காஷ்யப மாதங்கர் (காஸ்யப மாதங்க), தர்மரக்ஷர் (தர்மராக்ஷா) போன்ற துறவிகள் பௌத்தச் சூத்திரங்களைச் சீன மொழியில் மொழிபெயர்த்து, சீனர்களுக்கு பௌத்தக் கருத்துக்களை அறிமுகப்படுத்தினர். பின்னர், கி.பி. 7 ஆம் நூற்றாண்டில் சீனத் துறவி சுவான்சாங் (சுவான்சாங்) இந்தியாவுக்கு வந்து, பௌத்த நூல்களையும் கலை வடிவங்களையும் சீனாவுக்கு எடுத்துச் சென்றது ஒரு முக்கியமான நிகழ்வு.
சீனாவில் பௌத்தக் கோவில்களின் உருமாற்றம்
ஆரம்பத்தில், இந்திய ஸ்தூபிகளின் தாக்கத்துடன் சீனாவில் பௌத்தக் கோவில்கள் கட்டப்பட்டன. ஆனால், காலப்போக்கில், சீனக் கட்டிடக்கலை மற்றும் கலாச்சாரத்திற்கு ஏற்றவாறு அவை உருமாறின. இந்திய ஸ்தூபிகள், பல அடுக்குகளைக் கொண்ட கோபுரங்களான ‘பகோடாக்களாக’ (பகோடாக்கள்) மாறின.
சீனாவில் கிடைத்த மரங்கள் மற்றும் பிற கட்டுமானப் பொருட்கள், சீனக் கோவில்களில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. மரவேலைப்பாடு, பல அடுக்குகளைக் கொண்ட கூரைகள், மற்றும் பாரம்பரிய சீனக் கட்டிடக்கலைப் பாணிகள் பௌத்தக் கோவில்களில் முக்கியத்துவம் பெற்றன. இக்கோவில்கள் வெறும் வழிபாட்டுத் தலங்களாக மட்டும் இல்லாமல், கல்வி மையங்களாகவும், கலைப் படைப்புகளின் களஞ்சியங்களாகவும் விளங்கின.
குகைக் கோவில்களும் கலைச் செல்வங்களும்
சீனாவில் பௌத்தக் கட்டிடக்கலையின் மற்றொரு சிறப்பு வடிவமாக குகைக் கோவில்கள் (குகைக் கோவில்கள்) உருவான. துன்ஹுவாங் (Dunhuang), லாங்மென் (Longmen), யூன்காங் (Yungang) போன்ற இடங்களில் உள்ள இந்த குகைக் கோவில்கள், பௌத்தக் கலையின் மகத்தான படைப்புகளாகும். இங்குள்ள சுவரோவியங்கள், சிற்பங்கள், மற்றும் பௌத்தச் சிலைகள், இந்திய, கிரேக்க, மத்திய ஆசிய மற்றும் சீனக் கலைகளின் தனித்துவமான கலவையைப் பறைசாற்றுகின்றன. இவை பல்லாயிரம்க்கணக்கான ஆண்டுகளாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு, இன்றும் உலக மக்களை வியப்பில் ஆழ்த்தி வருகின்றன.
முடிவுரை
இந்தியாவிலிருந்து சீனாவுக்கு பௌத்தக் கோவில்களின் பயணம், வெறும் மதப் பயணம் மட்டுமல்ல, அது ஒரு மகத்தான கலாச்சாரப் பரிமாற்றத்தின் குறியீடு. இது இரண்டு பெரிய நாகரிகங்களுக்கு இடையே ஏற்பட்ட ஆழமான பிணைப்பையும், மனிதர்களின் ஆன்மீகத் தேடலையும், கலை மற்றும் கட்டிடக்கலையின் பரிணாம வளர்ச்சியையும் காட்டுகிறது. இன்றும், சீனாவில் கம்பீரமாக நிற்கும் ஆயிரக்கணக்கான பௌத்தக் கோவில்கள், இந்தியாவிலிருந்து புறப்பட்ட அந்த ஞானப் பயணத்தின் அழியாத சான்றுகளாகும்.
Follow Us:
https://facebook.com/nithyasubamin
https://telegram.me/tamil_astrology_nithyasubam
