மிகவும் ஆழமான ஆன்மீக உண்மை! “சீவாத்மாக்களை அமைதியாகத் தன்வசப்படுத்துவது சிவனிற் பிரியாத சக்தி” என்பது சைவ சித்தாந்தத்தின் மிக உன்னதமான தத்துவத்தை உணர்த்துகிறது.
உண்மைதானே, சிவமும் சக்தியும் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று பிரிக்க முடியாதவை. சூரியனும் அதன் ஒளியும் போல, நெருப்பும் அதன் வெப்பமும் போல சிவம் இருக்கும் இடத்தில் அவர்தம் திருவருளாகிய சக்தியும் வீற்றிருக்கிறாள்.
நமது நித்ய சுபம் தளத்தின் ஆன்மீகப் பார்வையில், இந்த வரியின் பின்னால் இருக்கும் உன்னத தத்துவப் பின்னணி இதோ:
1. சிவனிற் பிரியாத சக்தி (சிவ-சக்தி தத்துவம்)
சைவ சமயத்தில் சிவபெருமான் என்பவர் ‘அறிவு’ மற்றும் ‘அசைவற்ற நிலை’ (சத்). ஆனால், அந்த அறிவைச் செயல்பாடாக மாற்றி, உலகை இயக்குவது அன்னை பராசக்தி (சித் மற்றும் ஆனந்தம்). சிவபிரானை விட்டு சக்தி ஒருபோதும் பிரிவதில்லை; சக்தியின்றி சிவத்திற்கு இயக்கமில்லை. அதனால்தான், இறைவனை நாம் ‘அம்மையப்பன்’ என்றும் ‘அர்த்தநாரீஸ்வரர்’ என்றும் போற்றுகிறோம்.
2. அமைதியாகத் தன்வசப்படுத்துவது எப்படி?
இங்கு ‘தன்வசப்படுத்துவது’ என்பது ஏதோ பராக்கிரமத்தால் அடக்குவது அல்ல; அது தாயுள்ளத்தோடு, பேரன்பால் ஈர்ப்பது.
-
அறியாமை நீக்குதல்: உலக மாயையிலும், ஆணவம், கன்மம், மாயை என்ற மும்மலங்களிலும் சிக்கித் தவிக்கும் சீவாத்மாக்களை (மனிதர்களாகிய நம்மை) அன்னை பராசக்தி தன் ‘திரோதான சக்தி’ மற்றும் ‘அனுக்கிரக சக்தி’ மூலம் மெல்ல மெல்லப் பக்குவப்படுத்துகிறாள்.
-
அமைதியான ஈர்ப்பு: ஒரு தாய் தன் குழந்தை தவறு செய்யும்போது, அதை அதட்டாமல், அன்போடு அணைத்துத் தன்வசப்படுத்துவது போல, அன்னை பராசக்தி சீவாத்மாக்களின் ஆன்மப் பசியை உணர்ந்து, அவர்களை அமைதியாகத் தன் அருள் ஒளியால் ஈர்க்கிறாள்.
3. ஆன்ம முக்தி (சிவலோகம் அடைதல்)
சீவாத்மாக்கள் நேரடியாகச் சிவபரம்பொருளை அடைவது எளிதல்ல. அதற்கு அருள் என்னும் வாயிலாக, பாலமாக இருப்பவள் அன்னைதான். சக்தியின் அருள் பார்வை (சக்தி நிபாதம்) ஒரு ஆன்மாவின் மீது விழும்போதுதான், அந்த ஆன்மாவிற்குள் ஆன்மீக விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டு, அது அமைதியின் வடிவமாக மாறி, இறுதியாகச் சிவத்தோடு இரண்டறக் கலக்கிறது.
சுருக்கமாகச் சொன்னால்: சீவாத்மாக்களாகிய நாம் உலக இன்பங்களில் அலைபாயும்போது, நம்மைத் தடுத்து ஆட்கொண்டு, அமைதியான முறையில் ஆன்மீகப் பாதையில் திருப்பி, சிவபெருமானின் திருவடிகளில் சேர்ப்பது அந்தச் சிவனிற் பிரியாத சக்தியின் ‘அருள்’ என்னும் பேரன்பு மட்டுமே!
