தமிழர்களின் பழங்கால நாகரிகத்திலும், பண்பாட்டு வளர்ச்சியிலும் “உணவு கொடுத்தல்” (அன்னதானம்) என்பது வெறும் பசி தீர்க்கும் செயலாக மட்டும் பார்க்கப்படவில்லை; அது ஆன்மீகத்தின் உச்சமாகவும், மனிதநேயத்தின் அடிப்படையாகவும் கருதப்பட்டது. குறிப்பாக, சைவ மடங்கள் இந்த அறநெறியைத் தங்களின் முதன்மைக் கொள்கையாகக் கொண்டு, சமுதாயத்தில் பெரும் அன்புப் புரட்சியையும் மேம்பாட்டையும் ஏற்படுத்தின.
நமது நித்ய சுபம் தளத்தின் ஆன்மீக மற்றும் வரலாற்றுப் பார்வையில், பழங்கால நாகரிகத்தில் உணவு கொடுத்தல் மற்றும் சைவ மடங்களின் பங்களிப்பு குறித்த ஆழமான தொகுப்பு இதோ:
1. பழங்கால நாகரிகத்தில் “உணவு கொடுத்தல்” என்னும் அறம்
தமிழர்களின் சங்க கால நாகரிகம் தொட்டே, பசிப்பிணி போக்குவது ஆகச்சிறந்த அறமாகக் கருதப்பட்டது.
-
மணிமேகலை காப்பியம்: “உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே” என்று மணிமேகலை மிகத் தெளிவாகக் கூறுகிறது. ஒருவருக்கு உணவு தருவது என்பது அவருக்கு மறுவாழ்வு தருவதற்குச் சமம் என்று நமது முன்னோர்கள் நம்பினர்.
-
வள்ளலாரின் தனிப்பெருங்கருணை: பிற்காலத்தில் வந்த வள்ளலார் பெருமான், “பசிப்பிணி என்னும் பாவி” என்று பசியைச் சாடி, வடலூரில் இன்றுவரை அணையாத தருமச்சாலையை நிறுவி உணவு கொடுத்தலை உலகளாவிய அறமாக்கினார்.
2. சைவ மடங்களின் அன்பு நெறி
பழங்காலத் தமிழ் சமூகத்தில், குறிப்பாகச் சோழர் காலம் மற்றும் அதற்குப் பிந்தைய காலகட்டங்களில், சைவ மடங்கள் (எடுத்துக்காட்டாக: திருவாவடுதுறை ஆதீனம், தருமபுர ஆதீனம், மதுரை ஆதீனம், திருப்பனந்தாள் மடம் போன்றவை) ஆன்மீகத்தை வளர்ப்பதோடு நின்றுவிடாமல், ‘அன்பே சிவம்’ என்ற கொள்கையின்படி மக்களின் பசி தீர்ப்பதையே தங்களின் முதல் கடமையாகக் கொண்டன.
-
மகேஸ்வர பூசை (சிவனடியார் உபசரிப்பு): மடங்களுக்கு வரும் சிவனடியார்கள் மற்றும் ஏழை எளியவர்களைச் சிவபெருமானின் வடிவமாகவே (மகேஸ்வரனாக) கருதி, அவர்களுக்கு உயர்தரமான உணவளித்து உபசரிக்கும் வழக்கம் சைவ மடங்களின் ஆகப்பெரும் ‘அன்பின் அடையாளம்’ ஆகும்.
-
சாதி மத பேதமற்ற அன்பு: பசி என்று வந்துவிட்டால் அங்குச் சாதியோ, மதமோ, ஏழை-பணக்காரன் என்ற பேதமோ பார்க்கப்படக் கூடாது என்பதில் சைவ மடங்கள் மிக உறுதியாக இருந்தன.
3. சமுதாய மேம்பாட்டில் சைவ மடங்களின் பங்கு
மடங்கள் வழங்கிய உணவு, சமுதாயத்தில் வெறும் பசியை மட்டும் ஆற்றவில்லை, மாறாகப் பல வழிகளில் சமூக மேம்பாட்டிற்கு (Social Development) வழிவகுத்தது:
-
கல்வி மேம்பாடு (Education): பழங்காலத்தில் தூரத்து ஊர்களில் இருந்து கல்வி கற்க வரும் மாணவர்களுக்கு இந்தச் சைவ மடங்களே புகலிடமாக இருந்தன. மாணவர்களுக்கு இலவச தங்குமிடமும், மூன்று வேளை உணவும் (அன்னதானம்) வழங்கி, கல்வி தடையின்றி வளர மடங்கள் உதவின. உணவு கொடுத்தல் மூலமாகவே தமிழகத்தில் கல்வி மேம்பாடு அடைந்தது.
-
இயல், இசை, நாடகம் வளர்த்தல்: தமிழ் அறிஞர்கள், புலவர்கள், ஓதுவார்கள் மற்றும் கலைஞர்கள் வறுமையின்றித் தமிழ் வளர்க்க அவர்களுக்கு உணவும், பொன்னும் பொருளும் வழங்கிச் சைவ மடங்கள் ஆதரவளித்தன.
-
பஞ்ச காலங்களில் துயர் துடைப்பு: போர் அல்லது வறட்சி காரணமாகப் பஞ்சம் ஏற்படும் காலங்களில், மடங்களின் தானியக் களஞ்சியங்கள் திறக்கப்பட்டு, மக்களுக்குக் கஞ்சி மற்றும் உணவுகள் தடையின்றிக் வழங்கப்பட்டன. இது சமுதாயம் அழியாமல் பாதுகாத்த மாபெரும் மேம்பாட்டுப் பணியாகும்.
சுருக்கமாகச் சொன்னால்: பழங்காலத் தமிழகத்தில், பசியால் வாடும் ஓர் உயிருக்கு உணவு கொடுப்பதே சிவனுக்குச் செய்யும் உண்மையான பூசை என்பதைச் சைவ மடங்கள் தங்களின் ‘அன்பு வழி’யாக மாற்றின. அந்த அன்புதான் பின்தங்கிய சமுதாயத்தை ஆன்மீக ரீதியாகவும், கல்வி மற்றும் வாழ்வாதார ரீதியாகவும் ‘மேம்பாடு’ அடையச் செய்தது.
எழுதியவர்: Ganesh Gandhi
எங்கள் சமூக வலைதளப் பக்கங்கள்:
